Cerkak (Nandhang Paukuman)

Nandhang Paukuman

Dening : Riska Ratnawati

Wis ana rong sasian iki wawan pancen ora kaya biyasane. Sawise didhukunake bapake, wawan pancen rada tobat. Wis ora metu bengi, ndelok orkes uga ora ndem-ndeman maneh. Bab iku kang ndadekake winda lan anake rada lega atine, amerga sasuwene iki wawan ngono nduwe kebiyasaan sing nggawe onar ing masyarakat yaiku ndem-ndeman, nongkrong, lan entheng tangane saben wayah ndelok orkes. Nalika Ratih lagi sinau, ujug-ujug hape-ne muni. Ratih enggal-enggal njupuk hape-ne kang gumlethak ing ndhuwur meja. Jebule mbakyune telfon.

“Assalamualaikum mbak, ana apa?” pitakone Ratih marang mbakyune.

“Wawan umat maneh, dheweke dadi buronan polisi”. Wangsulane Rina marang adhine.

“Ya allah, ngapa maneh dheweke mbak? Ngamuk wong tah ngapa?” Ratih ndesak mbakyune.

“Ceritane dawa, kowe sesok muliha”. Wangsulane Rina marang adhine. Rina banjur langsung mateni telfone.

Ratih banjur ngrubuhake awake ing amben. Dheweke nangis nganti sesenggrukan. Ing atine dheweke gumremeng dhewe. Kena ngapa cobaan iki tumeka terus marang awake lan kulawargane. Lagi wingi Ratih oleh kabar yen pacare lara lan kudu dioprasi. Kamangka agustus mengko hubungane wis nyandhak patang taun. Hubungan kang wis mateng. Menawa diibaratake woh-wohan ngono wis wayahe panen. Dheweke pancen pacaran wiwit kelas loro SMA. Kulawarga siji lan sijine pancen wis padha ngerti, kari nunggu kuliyahe Ratih rampung banjur nikah. Malah kepara Ratih wis dianggep kaya kulawargane dhewe dening kulawargane pacare. Amerga Ratih ngono pancen wong wedok kang tekun, ora gampang nyerah lan nduweni tata krama kang becik. Bab iku kang ndadekake Adam ora kepencut dening wong wedok liya. Kamangka tetepungane Adam lan Ratih iku lumantar kekancan ing facebook. Saka kekancan ing facebook iku sing ndadekake thukuling katresnane Adam lan Ratih nganti saprene.

Sabubare kuliyah Ratih banjur bali ing kutha kalairane. Dheweke pancen nduwe rencana bali minggu-minggu iki sawise tugas kuliyahe rampung dikerjakake. Gandheng wingi wis ditelfon mbakyune dikongkon cepet bali, Ratih banjur cepet-cepet bali maju saka rencana kang wis dipersiapake. Jam lima sore Ratih lagi tekan omahe. Amerga jarak semarang-jepara pancen adoh. Apa maneh yen ditempuh nganggo bis, bisa patang jam nganti limang jam lagi tekan papan panggonan kang dituju.

Sawise tekan omah, Ratih banjur reresik awake lan mangan. Ratih pancen durung mangan kaet esok amarga dhuwite pancen ngepas kanggo sangu umbal mulih. Kabeneran tekan omah ibune wis masak lan wis cumawis kabeh ing meja mangan. Dheweke banjur mangan kanti nikmat amerga lawuhe kulup terong, sambel lan gereh kang dadi kasenengane. Kaya-kaya ibune wis ngerti yen anake arep bali. Kamangka dheweke ora kandha yen arep bali, supaya surprise jarene.

Bibar mangan Ratih lan wong tuwane padha jagong ing ngarep tv. Ujug-ujug mbakyune kang nomer siji aran Rina teka. Ratih banjur miwiti jejagongan iku.

“Kak Wawan ngapa maneh buk, kok jare mbak Rina dadi buronan polisi”. Pitakone Ratih marang ibune.

Ibune ora langsung mangsuli malah eluhe metu lan nangis sesenggrukan. Ratih malah sansaya bingung benere apa masalahe kok nganti ibune nangis. Ratih nyoba nggenahake marang mbakyune apa kang dadi permasalahan saengga nganti dadi buronan polisi.

“Mbak, Kak Wawan ngapa maneh kok nganti dadi buronan polisi?” pandesake Ratih marang mbakyune.

“Ya biyasane ngapa nduk, kaya ora ngerti wae kebiyasaane kangamu”. Wangsulane mbakyune karo nggendhong anake.

Pranyatan bener apa kang wis dadi pamikire Ratih ana ing atine, yen kangane nggawe onar maneh. Menawa mbiyen ora nganti dadi buronane polisi, nanging saiki beda permasalahane saengga nganti dadi buronane polisi. Kamangka mbiyen wis nate ditebus ing kantor polisi nganti limang yuta uga gara-gara nggawe onar nalika ndelok orkes. Malah saiki dibaleni maneh sajak ora kapok. Ratih gumreget atine, amerga kangane ora kapok bola bali nggawe masalah lan nggawe wirange kaluwargane. Ratih pancen ora sarujuk wiwit mbiyen nalika mbakyune kang nomer loro aran Winda iku nikah karo Wawan. Sepisan mbakyune iku lagi lulus SMA, lan durung nyambut gawe babar pisan. Karepe Ratih mono ben mbakyune nyambut gawe ndisik, itung-itung kanggo mbales kringete bapak ibune. Kang kaping pindho menawa Wawan dideleng saka mripate iku wis ketara yen dadi bocah nakal. Ananging piye maneh, wong mbakyune tresna dadi Ratih ora bisa nyegah kekarepane mbakyune iku.

Ora gang suwe ujug-ujug keprungu swara motor. Jebule sing teka mbakyune lan kangane. Ratih banjur meneng klakep lan enggal-enggal mlebu kamare. Ing batin Ratih gumremeng dhewe, Ora biyasane mbakyune teka surup-surup kaya ngene. Apa ya wis diburu dening polisi. Pitakone Ratih ing atine. Ing kono bapake banjur miwiti jejagongan.

“Kadingaren surup-surup wis tekan kene, saka omah apa saka ngendi?” pitakone bapake.

“Saking griya pak, panci sengaja mriki”. Wangsulane Winda.

Durung suwe anggone padha jejagongan, ujug-ujug keprungu swara mobil mandheg wonten ing plataran. Ratih banjur metu saka kamare lan enggal-enggal mlayu ning jobo. Ora dinyana yen sing teka iku polisi kang arep nangkap kangane. Ratih kaget lan ora bisa swara. Polisi banjur mlebu ing jero omah.

“Jangan bergerak”. Ujare polisi iku kanti nodongake pistole.

“Ndamel kalepatan menapa nggih pak, kok mantu kula dipuntangkap”. Pitakone bapake Ratih marang polisi.

“Mantu bapak kala wingi ndamel onar wonten ing orkesan pak, dheweke sampun kula tangkap ananging malah wangsul mundhut gaman kangge ngamuk salah sawijining polisi ngantos pejah”. Wangsulane polisi iku.

Ing kono bapake Ratih kaya-kaya krungu bledhek ing wayah ketiga. Ora ana angin ora ana udan ujuk-ujuk ana bledhek kang nyamber mantu lan kulawargane. Ananging kepiye maneh, sapa sing nggawe kesalahan kudu gelem diukum amerga wis ana undang-undange. Kulawarga ora bisa mbelani apa-apa amerga iku pancen kesalahane Wawan. Winda semaput ngerti bojone diborgol lan digawa dening polisi, semono uga anake. Bengi iku ing omahe Ratih dadi geger. Tangga teparo dadi padha ngandhakake kaluwargane Ratih. Ratih dadi njudeg mikirake nasibe mbakyune lan ponakane. Dhung kudu piye nginiki, lan apa sing kudu dilakoni. Sing dadi pikirane ora Wawan ananging nasibe mbakyune lan ponakane.

Dina candhake bapake Ratih lan Winda mangkat ing kantor polisi, amrih njaluk karinganan. Ananging polisi ora bisa menehi karinganan amerga iku perkara gedhe. Bapake Ratih lan Winda ora bisa ngapa-ngapa kejaba ngeklasake Wawan. Mugaa saka paukuman iku Wawan bisa sadar lan ora nglakoni tindak sing kaya mau maneh.